Różnicowanie progenitorów w wątrobie: kwestia lokalnego wyboru

Wątroba jest złożonym narządem, który wymaga wielu decyzji o przeznaczeniu komórki na rozwój i homeostazę przez całe życie. W najwcześniejszych fazach organogenezy, wątroba nabywa oddzielną linię od trzustki i jelita, a następnie pączek wątroby musi odpowiednio różnicować się, tworząc hepatocyty metaboliczne i cholangiocyty dla prawidłowej fizjologii wątroby. Ponadto przez całe życie wątroba jest bombardowana chemicznymi i patologicznymi wyzwiskami, które wymagają aktywacji i prawidłowego różnicowania dorosłych komórek progenitorowych. Celem niniejszego przeglądu jest przedstawienie kompleksowych relacji między sygnalizatorami, które umożliwiają realizację ściśle regulowanych procesów. Wprowadzenie Komórki progenitorowe mają wysoce regulowane mechanizmy regulujące proliferację i różnicowanie w celu uzyskania dokładnej naprawy tkanek. Read more „Różnicowanie progenitorów w wątrobie: kwestia lokalnego wyboru”

IFN- oraz zależna od TNF eradykacja wariantów utraty antygenu w ustalonych raków myszy ad 6

Brefeldynę A (BFA), jonomycynę i PMA zakupiono od Sigma-Aldrich. Wszystkie przeciwciała i Dimer X Kb-IgG zakupiono od BD Biosciences. Pharmingen. CFSE zakupiono od Invitrogen. Generowanie wektorów SIY i gp33 oraz transfekcja / transdukcja komórek. Read more „IFN- oraz zależna od TNF eradykacja wariantów utraty antygenu w ustalonych raków myszy ad 6”

IFN- oraz zależna od TNF eradykacja wariantów utraty antygenu w ustalonych raków myszy ad 5

Chociaż komórki gospodarza znajdujące się poza nowotworem z tymi receptorami mogą być konieczne, uważamy to za wyjątkowo mało prawdopodobne: komórki T muszą widzieć specyficzny antygen w celu wydzielania TNF i IFN-y, a zatem cytokiny są prawdopodobnie uwalniane w guzie, a nie w innych miejscach w obrębie guza. peryferia, chociaż komórki zrębowe w drenowaniu LN, które wychwyciły antygen nowotworowy mogłyby być dodatkowym miejscem. Chociaż nie zajęliśmy się oddziaływaniem TNF i IFN-y w naszym modelu kuszące jest sugerowanie, że TNF i IFN-y wytwarzane przez docelowe komórki śródbłonka CTL w angiogenezie nowotworu, aby zapobiec przeżyciu ALV. TNF lub IFN-y sam hamuje migrację i proliferację komórek śródbłonka (40. 42). Read more „IFN- oraz zależna od TNF eradykacja wariantów utraty antygenu w ustalonych raków myszy ad 5”

IFN- oraz zależna od TNF eradykacja wariantów utraty antygenu w ustalonych raków myszy cd

Nieimmunizowane myszy stosowano jako kontrole. Po 24 godzinach komórki śledziony zebrano od immunizowanych i kontrolnych myszy i analizowano pod kątem specyficznej dla SIY utraty wstrzykniętych znakowanych peptydów pulsowanych peptydem. Immunizowany Pfr. /. myszy były poważnie upośledzone pod względem zdolności zabijania pokrytych peptydem SIY (52,9%, Figura 3). Read more „IFN- oraz zależna od TNF eradykacja wariantów utraty antygenu w ustalonych raków myszy cd”

IFN- oraz zależna od TNF eradykacja wariantów utraty antygenu w ustalonych raków myszy ad

Adopcyjne przeniesienie CTL z IFN – /. myszy lub TNF. /. myszy spowodowały początkowo regresję guzów MC57-SIY-Hi, ale następnie progresywnie rosły, podczas gdy CTL z FasL . /. Read more „IFN- oraz zależna od TNF eradykacja wariantów utraty antygenu w ustalonych raków myszy ad”

IFN- oraz zależna od TNF eradykacja wariantów utraty antygenu w ustalonych raków myszy

Nowotwory wywołują odpowiedź immunologiczną przeciwnowotworową, ale z biegiem czasu ewoluują i mogą uciec przed kontrolą immunologiczną poprzez różne mechanizmy, w tym utratę antygenu, do którego skierowana jest odpowiedź. Ucieczka z wariantów utraty antygenu (ALV) jest główną przeszkodą w immunoterapii opartej na komórkach T na raka. Jednakże, nowotwory można wyleczyć, jeśli zarówno liczba CTL, jak i ekspresja antygenu są wystarczająco wysokie, aby umożliwić celowanie nie tylko komórek nowotworowych, ale także zrębu guza. Tutaj pokazaliśmy, że IFN-y i TNF wytwarzane przez CTL były kluczowe dla eliminacji ustalonych guzów myszy, w tym ALV. Ponadto, zarówno komórki zrębu pochodzące od BM, jak i inne niż BM, były wymagane do ekspresji receptorów TNF i IFN-y. Read more „IFN- oraz zależna od TNF eradykacja wariantów utraty antygenu w ustalonych raków myszy”

Mutacje kanałów sodowych w epilepsji i innych zaburzeniach neurologicznych ad 6

Upośledzone uczenie się zaobserwowano również u myszy heterozygotycznych-zerowych (36). Wpływ SCN8A na próbę samobójstwa został wskazany przez preferencyjną transmisję allelu polimorfizmu pojedynczego nukleotydu w intronie 21 (74). U pacjentów z SMEI odnotowano również cechy autystyczne. Oczywiste jest, że wiele pracy będzie wymagane, aby śledzić te intrygujące obserwacje dotyczące potencjalnego wpływu kanałów sodowych i innych neuronalnych wariantów kanałów jonowych na cechy poznawcze i psychiatryczne. Myszy z neuronalnymi mutacjami kanałów sodowych Rozwój modeli mysich nadąża za identyfikacją ludzkich mutacji, a kilka linii jest dostępnych do analizy mechanizmów chorobowych. Read more „Mutacje kanałów sodowych w epilepsji i innych zaburzeniach neurologicznych ad 6”

Mutacje kanałów sodowych w epilepsji i innych zaburzeniach neurologicznych ad 5

Po trzecie, urazy środowiskowe, takie jak uraz, mogą zaostrzyć fenotyp osób z łagodną mutacją. Po czwarte, wiele różnic w genach tła lub genach modyfikujących ulega segregacji w rodzinach, a połączone działanie wielu czynników podatności może spowodować większą ostrość kliniczną u niektórych osób. Wpływ genów modyfikujących można analizować za pomocą genetycznych różnic między wsobnymi szczepami myszy jako modelami. Geny modyfikujące, które wpływają na podatność na spontaniczne napady padaczkowe (56), napady indukowane kainatem (57), wstrząs elektrowstrząsowy (58) i napady indukowane pentylenotetrazolem (59) zostały zmapowane do konkretnych chromosomów myszy. Ostatnio zmapowano 2 loci modyfikujące, Moe1 (modyfikator epilepsji) i Moe2, które wpływają na kliniczną ciężkość epilepsji z powodu mutacji kanału sodowego u myszy Scn2aQ54 (60). Read more „Mutacje kanałów sodowych w epilepsji i innych zaburzeniach neurologicznych ad 5”

Mutacje kanałów sodowych w epilepsji i innych zaburzeniach neurologicznych czesc 4

Alekov et al. wprowadzono R1648H do cDNA SCN4A i eksprymowano klon w ssaczych komórkach HEK tsA201. W tym kontekście zaobserwowali spowolnienie inaktywacji i przyspieszenie odzyskiwania z inaktywacji, prowadzące do zwiększonej dostępności kanału, ale bez stałego prądu (42). Drugie zastąpienie przy tej samej reszcie, R1648C, zidentyfikowano u pacjenta z SMEI (47). W transfekowanych komórkach prąd stały był generowany przez R1648C na poziomie nieodróżnialnym od mutacji R1648H, która powoduje GEFS + (33). Read more „Mutacje kanałów sodowych w epilepsji i innych zaburzeniach neurologicznych czesc 4”